Kwiaty cebulkowe

Begonia - Begonia L

Ojczyzną większości begonii jest Ameryka Środkowa. Nazwa łacińska pochodzi od nazwiska M. Begona. Rodzaj obejmuje około 800 gatunków i wiele odmian. Poważna ich większość to rośliny trwał ale dwa podstawowe gatunki uprawiane w gruncie są jednoroczne.

Begonia begonie

Charakterystyczne dla roślin z tego rodzaju są mięsiste liście w różnych odcieniach zieleni, od jasnozielonego do brązowo zielonego, a nawet purpurowego. Kwiaty niewielkie lub duże, dosyć mięsiste, o barwach: białej, żółtej, różowej i czerwonej w różnych odcieniach. Roślina wyjątkowo wrażliwa na chłody i przygruntowe przymrozki.

Begonie rozmnażamy z nasion (zdolność kiełkowania — do 3 lat) lub przez sadzonki; begonie bulwiaste ponadto przez podział bulw. Nasiona wysiewamy w styczniu-lutym do skrzynek w ciepłym pomieszczeniu. Roślina ta wymaga dużo ciepła i światła. Uprawa w warunkach domowych jest stosunkowo trudna. Siewki są drobne, często atakowane przez pleśń, dlatego trzeba je wcześniej przepikować za pomocą drewnianych widełek i delikatnie zastruganego kółeczka. Rozsadzamy je w odległościach l—2 cm, skrzynki ustawiamy w miejscach ciepłych, widnych i przewiewnych, zapewniajc roślinom dostateczną wilgotność przez częste zraszanie. W kwietniu rozsadzamy je do niezbyt ciepłych inspektów i hartujemy, a w końcu maja sadzimy do gruntu.

Najbardziej znana jest jednoroczna Begonia semperflore Link et Otto — begonia wiecznie kwitnąca. Ma liczne odmiany ozdobne, różniące się barwą kwiatów i liści. B. tuberhybrida ęigantes fl. pl. hort. — begonia bulwiasta ma duże piękne kwiaty i nadaje się do uprawy w miejscach cienistych i półcienistych. Begonię wiecznie kwitnącą sadzimy na kwietnikach dywanowych, rabatach i obwódkach. Nadaje się do skrzynek balkonowych i okiennych, można ją również uprawiać w doniczkach.


Inne ciekawe opisy uprawy i pielęgnacji:

encyklopedia roślin